donderdag 27 december 2012

Seizoensgebonden Winterverleiding hst 7

Tweede van drie Kersthoofdstukken
 
-7-

Het is eerste kerstdag, Mud's 'lonlely this Christmas' schalt door de ark.
Ondanks het feit dat Murk de radio al een paar keer harder heeft gezet is moeder nog niet wakker geworden.
De bibliotheek is gesloten en dus is Murk gedwongen vandaag thuis te gaan zitten schrijven.
Op radio en televisie is niets dat hem kan boeien, er wordt bijna alleen maar Kerstgemuts uitgezonden.

Er staat geen Kerstboom in de ark.
Ma Hemelsoet doet daar al jaren niet niet meer aan en Murk vindt dat best.
Voor sommige mensen is een boom een groen ding dat in de weg staat, voor anderen het ultieme zinnebeeld van gezelligheid.
Murk behoort tot de eerste categorie.
Ma weet waarschijnlijk niet eens dat het Kerstmis is.
Toen ze de vorige avond op de kalender keek merkte zij op dat het haar verjaardag was.
Het was weliswaar de vierentwintigste, maar moeder is pas maanden later op dezelfde datum jarig.

Een paar dagen geleden heeft de cabaretière Nilgün Yerli in het televisieprogramma waarin ze gasten in haar geboorteland Turkije ontvangt vertelt hoe graag ze als kind een Kerstboom wilde hebben, maar dat haar ouders die wens niet wilden honoreren.
Nadat ze haar verlangen aan alle mensen in haar omgeving had laten weten, schreef ze ook nog een keurige brief aan de Kerstman met vermelding van haar adres.
Op kerstavond ging de bel, voor de deur stond een enorme Kerstboom, daarachter verscheen het hoofd van de buurvrouw, even later werd er nogmaals gebeld, nog een boom, ditmaal van de eigenaar van de buurtwinkel.

Ma Hemelsoet laat zich de hele ochtend niet zien, ze komt pas naar beneden als Murk net aan zijn lunch wil beginnen.
Murk wenst haar een goedemiddag.
“Je bent net op tijd, de Koningin komt zo.”
Moeder trekt wit weg en verdwijnt direct weer naar boven.
Murk roept haar na.
“Wat is er nou ma?”
Uit de kamer klinkt driftig gerommel, de deur wordt op een kier geopend, ma blikt besmuikt om de hoek.
“Ik heb m'n gebit nog niet in, zo kan ik me toch niet vertonen!”
Murk legt uit dat de majesteit haar niet persoonlijk zal komen bezoeken.
Ma Hemelsoet komt schoorvoetend naar beneden.
Ze houdt er ernstig rekening mee dat de vorstin zich wellicht toch nog in de huiskamer bevindt en daar zit te wachten tot zij haar wenst te ontvangen.

Murk duwt ma Hemelsoet de huiskamer in, zet de televisie aan en vertrekt naar de keuken.
Hij maakt een brunch voor moeder klaar, zet de verse koffie waar hij nu ook wel heel erg aan toe is en keert op tijd terug om de Koningin van Gedogia aan haar toespraak te horen beginnen.
De vorstin houdt een ellenlange monoloog waarin zij tot dialoog oproept.
Dit jaar is het thema de kloof tussen de verschillende generaties.
Ma verdwijnt na afloop weer naar haar slaapkamer.
Murk gaat nog maar een paar uur schrijven.

Als Murk met schrijven stopt valt de avond al.
In afwachting van moeder maakt hij wat crackers met zalmsalade en paté klaar om de ergste trek te stillen.

Ma komt naar beneden, er is weer geen zinnig gesprek met haar te voeren en Murk doet de televisie maar aan en zapt naar het minst ergerlijke programma dat er op dat moment de ether in wordt geslingerd.
In het programma in de Hoofdrol wordt Gerard Joling geconfronteerd met allerlei vrienden en collega’s.
Elke keer als hij weer verrast wordt door de aanwezigheid van een volgend persoon die de studio wordt binnen geduwd jodelt Joling dat het een giller is.
Het lukt Murk het hele programma uit te zitten zonder zijn eetlust te verliezen en daarna schakelt hij over naar een andere zender om het journaal te kunnen zien.
Daar is op dat moment nog een programma van de Moslimomroep bezig, een muezzin doet een Azan, een oproep tot gebed, tot Murk’s verbazing blijkt de man over een nog hogere stem dan Joling te beschikken.

Het avondjournaal brengt beelden van de Paus die de stad en de wereld verrast met de oproep minder oorlog te maken.
De heilige vader is van mening dat het vooral in het Midden-Oosten meer dan genoeg is geweest.

De telefoon rinkelt.
Het is Jacqueline.
Nadat ze Murk en moeder een gezegend kerstfeest heeft gewenst barst ze los.
“Je raadt nooit waar ik nu zit?”
Murk krijgt geen gelegenheid om op het gegil van zijn zus te reageren omdat zij ook maar gelijk het antwoord geeft.
“Ik zit in een ajenslee met Fanka!”
“Zooooo leeuuuuk joh.”
“Kon ik eindelijk m´n bontmuts weeh eens op.”
Na een tijdje begrijpt Murk dat zijn zus en nicht een rit in een arrenslee door Walden hebben gewonnen door mee te doen aan een loterij met kassabonnen van de lokale supermarkt en krijgt hij de kans om een vraag te stellen.
“Je bent erg onverstaanbaar, ben je dronken of zo?”
Jacqueline geeft toe dat dit inderdaad het geval is.
“Ja, ik ben wel een heel klein beetje donken.”
“Ik keeg ook een fles champagne, maah die is nu alweeh bijna op.”

Voor Ma Hemelsoet en Murk staat er op deze speciale avond een fles bessen-appel koud.
Bessen-appel is een fris fruitdrankje dat qua uiterlijk en geur sterk aan een alcoholische, uit druiven geperste drank doet denken.

Jacqueline vraagt hoe het met moeder gaat.
Murk doet routineus verslag.
“De mevrouw van de thuiszorg is geweest, heeft ma gedoucht en daarna weer in het vet gezet.”
Ma Hmelsoet heeft veel last van een erg droge huid, haar benen moeten regelmatig met vaseline worden ingesmeerd.
Jacqueline zwijgt.
Murk gaat door met de debriefing .
“O ja, en de pedicure is geweest, ik had het geld voor haar klaargelegd, maar ik weet niet wat er precies is gebeurd.”
“Het briefje van twintig dat er lag was omgewisseld voor twee briefjes van tien.”

Er klinkt een harde doffe klap aan de andere kant van de telefoonlijn.
Voor Murk’s geestesoog doemt het schrikbeeld op van een over de kop geslagen arrenslee en Jacqueline die daarnaast gehurkt eerste hulp bij gewonde rendieren aan het geven is.

Nadat Murk een tijdje tevergeefs op het antwoord op zijn vraag of alles in orde is heeft gewacht verlost Jacqueline hem uit zijn lijden.
“Niets aan de hand Mukkie, we slipten een beetje in een bocht en toen liet ik mijn mobieltje in de sneeuw vallen.”
Murk uit zijn verbazing over de lokale weersomstandigheden nog geen dertig kilometer van de hoofdstad.
“Ligt er dan sneeuw bij jullie?”
“Daar heb ik niks over gehoord in het weerbericht.”
“Rij je wel voorzichtig!”
Jacqueline stelt haar broer gerust.
“We hebben een koetsiej, heejlijk, nu kan ik gewoon eens bellen zonde dat ik gelijk een bon kjijg.”
“Wat eten jullie vanavond?”
Murk vertelt dat hij net wat crackers heeft gesmeerd en zo toch maar Chinees gaat halen.
In eerste instantie komt de boodschap niet helemaal correct bij zijn zus over.
Het is niet geheel duidelijk of dit te wijten is aan atmosferische storingen of de staat waarin Jacqueline verkeert.
Nadat Murk zijn zus heeft uitgelegd dat hij niet van zin is crack te gaan gebruiken en zich daarna ook niet aan het Chinezen zal gaan overgeven is er alweer een misverstand uit de wereld geholpen.
Murk beëindigt het gesprek voordat er nog nieuwe misvattingen kunnen ontstaan.
Kerstmis is de tijd om problemen op te lossen en niet om nieuwe te creëren.
“Zorg dat je veilig thuis komt en bewaar wat van het wild dat jullie onderweg overhoop rijden voor me.”

Na het eten kijken Murk en moeder televisie.
Het hoogtepunt van de verder saai verlopende avond is een herhaling van 'Waar heb dat nou voor nodig', de Kerstspecial van Wim T. Schippers uit 1973.
Ma roemt de bessen-appel drank, beweert dat ze er een beetje dronken van is geworden en daarom maar eens vroeg naar bed gaat.

Murk worstelt zich door de rest van de avond met het bekijken van een documentaire over het kanaal-eiland Sark.
Het eiland is half zo groot als Vlieland en bestaat uit twee delen, Little Sark en Greater Sark die met elkaar verbonden zijn door een smal voetpad van minder dan drie meter breed met aan beide zijden een steile afgrond van honderd meter.
De bevolking telt nog geen zeshonderd zielen, de voornaamste inkomstenbron is het toerisme, gemotoriseerd vervoer is op enkele uitzonderingen na verboden en de meeste inwoners omzeilen dit verbod door hun landbouwtractoren als transportmiddel te gebruiken.
Tot voor kort was Sark de laatste feodale staat van Europa, het is Brits, maar autonoom.
De Britse koningin Elizabeth I gaf het eiland in 1565 in bruikleen aan de ridder Helier de Carteret en sindsdien zijn afstammelingen van hem tweeëntwintig generaties lang Seigneur of Dame geweest en deze hebben ruim vier eeuwen de alleenheerschappij over het staatje uitgeoefend.
Tijdens de tweede wereldoorlog weigerde de toenmalige heerser, Dame Sybil Mary Collings Beaumont samen te werken met de Duitse bezetters en werd zij vervangen door Duitse bewindvoerders.
Internationale verdragen en regelgeving van de Europese Unie op het gebied van de mensenrechten hebben inmiddels een eind aan de leenrechtelijke bestuursvorm gemaakt en in 2006 heeft de bevolking zich in een referendum voor politieke hervormingen uitgesproken.
Tot die tijd bestond het eiland-parlement voor het grootste gedeelte uit personen die door erfopvolging recht op een zetel hadden, maar vanaf die tijd worden alle leden rechtstreeks gekozen.
Onlangs zijn de eerste vrije verkiezingen gehouden, de strijd ging voornamelijk tussen aanhangers van de Seigneur en hun tegenstanders, de broers David en Frederick Barclay.
Deze tweeling is eigenaar van o.a. het Londense Ritz-hotel en de Britse krant The Daily Telegraph, hebben veel in Sark geïnvesteerd en bezitten een privé eiland op honderd meter afstand van het hoofdeiland.
Zij waren indertijd de eersten die om democratie riepen, waren zelf niet verkiesbaar, maar hadden wel een aantal kandidaten afgevaardigd om hen te vertegenwoordigen.
Volgens de broers waren de aanhangers van de Seigneur lid van een soort 'Feodale Taliban' en hadden enkelen zelfs Socialistische trekjes.
Zij waarschuwden de bewoners in een nieuwsbrief dat ze hun zakelijke belangen op het eiland zouden afbouwen als 'hun' mensen de verkiezingen mochten verliezen.
Dat gebeurde uiteindelijk toch.
David en Frederick sloten onmiddellijk al hun hotels, winkels en restaurants, met het gevolg dat honderdveertig mensen werkloos werden.
De broers trokken zich ten slotte op hun eigen eiland Brecqhou terug en zijn nu van plan dat onafhankelijk te verklaren.

De avond is ten einde, Murk zet de tv uit, gaat naar bed en droomt over het heden.

There were moments when, well there were moments when

the Shangri-las: the past, present and future
 Arthur Butler, Jerry Leiber, George Francis Morton

Murk zit in de huiskamer op de bank naast ma Hemelsoet.
Tot zijn niet geringe verbazing staat er een enorme versierde Kerstboom naast de televisie die de helft van het vertrek vult.
“Waar komt die nou vandaan?”
Moeder geeft voor de verandering weer eens een helder antwoord.
“Ik werd wazig van de wijn en zat een beetje te dromen en toen ging de bel.”
“Het waren Jacqueline, Roel en Franka.”
“Ze stonden ineens met die boom voor de deur en zijn uren bezig geweest met versieren.”
“Ik heb je nog geroepen, maar je werd maar niet wakker.”
“Ze zijn net weg.”

Murk voelt zich nog steeds niet erg wakker, maakt koffie en doet de tv aan.
De uitzending over het eiland Sark wordt herhaald.
Moeder vindt er niks aan.
“Zet liever maar iets anders op.”
Nadat Murk de gids heeft geraadpleegd en tot de conclusie is gekomen dat er op elke zender slechts herhalingen worden vertoond en naar bed wil gaan grijpt ma de afstandbediening en begint mopperend te zappen.
“Waar is die goeie ouderwetse nostalgie dan toch gebleven?”

Op een van de kanalen wordt een trailer van een musical uitgezonden.
Er rijdt een arrenslee getrokken door een span rendieren over een besneeuwd landschap.
Murk wil zich geërgerd uit de huiskamer terugtrekken, maar dan herkent hij in de koetsier Wim Bensdorp en ziet hij dat de familie de Mol de passagiers zijn.

De koetsier begint een country versie van de Dodenrit van Drs.P. Te zingen.
We rijden op de prairie en we hebben veel plezier
Vancouver is nog ver maar we hebben plenty bier
De familie de Mol valt in.
 De slee knerpt gesmeerd door de maagdelijke sneeuw
Het is wat ons betreft toch wel de Kerstmis van de eeuw

Geen vuiltje aan de lucht want er is hier geen gevaar
Alleen wat vage vlekken, dat zijn d’ wilde coyotes maar
De rendieren blijven vers want het is hier koud genoeg
En dertig mijlen verder is er gelukkig weer een kroeg

Er staan hier heel veel sparren dus we hebben weinig zicht
Maar gelukkig zijn de rendieren wel keurig afgericht
Het eten is in orde alleen de pudding smaakt wat raar
Bij misselijkheid of diarree bellen we dr Oetker maar

In de finale voert de bas van pa de Mol de boventoon.

Wodka hier wodka daar
Moeder maakt een rendier klaar
Twee well done en een halfgaar
Had ik m'n nieuwe lever maar
Steeds uit voorraad leverbaar
Oh wat stinkt dat rendierhaar

De aftiteling gaat gepaard met gebeier van Kerstklokken.
De voiceover meldt dat we de von Trappjes gerust mogen vergeten nu The Smell of Myrrh met de familie de Mol binnenkort 'in een theater bij u in de buurt' staat.

Murk wordt wakker.
Hij ligt gewoon in bed
In de verte slaat de klok van de GodfriedBomanskathedraal.
Murk telt de slagen.
Twaalf.
Het is middernacht, het begin van tweede kerstdag.


Meer fragmenten uit Seizoensgebonden vindt u hier

Gepost door op Geen opmerkingen:

dinsdag 25 december 2012

Seizoensgebonden Winterverleiding hst 6

 Eerste van drie Kersthoofdstukken.

-6-

I have endeavoured in this Ghostly little book, to raise the Ghost of an Idea, 
which shall not put my readers out of humour with themselves, with each other, 
with the season, or with me.  
May it haunt their houses pleasantly, and no one wish to lay it.
Their faithful Friend and Servant,
Charles Dickens A Christmas carol
December 1843.

Het is de dag voor Kerstmis, de dagen worden al weer langer.
Bij de post zit een kaart van neef Roel, hij heeft een van de Kerstmutsen die Murk op pakjesavond voor de familie de Mol heeft meegebracht gebruikt om een vreemde Kerstboodschap te fabriceren.
 
De Kukeleku Klux Klan 
  wenst u een witte Kerstmis


Murk zet de kaart naast de kaart die hij het vorige jaar van zijn neef mocht ontvangen.


Jezus Christmas



Murk gaat boodschappen doen en neemt gelijk een gratis krant mee.
De voorpagina brengt het nieuws dat er dit jaar met Kerst minder mensen buiten de deur gaan eten.
Het is ook helemaal geen weer om te picknicken, volgens de weervoorspellingen zal het de koudste Kerst van deze eeuw worden.
Murk gaat een paar uur naar de BBB, hij kan thuis ook schrijven en daarbij gebruik van het internet maken, 
maar met zijn draadloze verbinding kan hij geen streams uploaden zonder dat hij zijn limiet overschrijdt wil 
hij deze maand niet opnieuw een gepeperde rekening ontvangen en er zijn nog wat gemiste tv-programma’s 
die hij graag wil bekijken.

De vorige dag heeft Murk de hele dag thuis doorgebracht, hij heeft geschreven en door zijn schriften met 
aantekeningen gebladerd.
Hierbij is hij de rudimentaire versie van Seizoensgebonden die hij aan het begin van het jaar heeft geschreven tegengekomen.
Dat lijkt nu erg lang geleden.

Later die avond las hij in de tv-gids dat er de hele Kerstvakantie afleveringen van Tita Tovenaar zijn geprogrammeerd.
De televisieserie Tita Tovenaar werd in de jaren 1972-1974 uitgezonden.
Het is Murk’s favoriete kinderprogramma aller tijden.

Ma Hemelsoet keek Murk vreemd aan toen hij een gat in de lucht sprong.
Zij dacht waarschijnlijk dat haar zoon kinds begon te worden.
Volgens haar is iedereen constant in de war.

Murk wordt altijd ietwat kribbig van de Kerst.
Hij snapt niet waarom mensen Kerstbomen in huis halen.
De mensen zijn met de feestdagen niet al te diervriendelijk en het omzagen van bomen is in zijn opinie ook niet erg plantaardig.
Hij stelt zich altijd voor hoe je dat soort gewoontes aan buitenaardse wezens zou moeten gaan uitleggen.
Ze zullen vast niet begrijpen dat de bewoners van deze planeet bomen nodig hebben om een gezellige sfeer te creëren.
Het is immers logischer dat je door de aanwezigheid van leuke mensen in een goede stemming komt.

Na een paar uur in de bieb is Murk flink opgeschoten met schrijven en heeft ondertussen ook bijna alle talkshows waar hij de afgelopen week geen tijd voor heeft gehad via uitzending gemist terug kunnen luisteren.
Er is nog tijd genoeg om een paar biertjes voor onderweg te halen en op tijd thuis te zijn om Tita Tovenaar te zien.

Bij het passeren van de Kerstboom op de JacobCatsplaetse is Murk in een opperbest humeur en bralt dat luid uit.
'Iedereen kan wat mij betreft de boom in, dan is dat ding toch nog ergens goed voor.' 

Murk wankelt de pont af en begint ik ben een Kerstbal van Bert en Ernie te zingen.



Als Murk thuis de televisie aanzet wacht hem een diepe teleurstelling, het is niet de originele Tita Tovenaar die in beeld verschijnt maar een remake.
De nieuwe reeks blijkt van dezelfde lopende band als Kabouter Plop, Piet Piraat en de K3-films te zijn gekomen.
Dochter Tika is niet de blonde vamp waar Murk toen hij elf was in stilte naar verlangde, Kwark heeft een vaag Vlaams accent en zegt steeds dûh en het ziet er naar uit dat toverpappa Tita aardbeziën eerder in zakken friet dan in kamelen zal gaan veranderen.
Het lijkt erop dat alleen de grobbebollen uit de mottenballen zijn gehaald.
Murk zucht.
"Zo moeten mensen zich voelen die na lange tijd naar hun land van herkomst terugkeren en dan ontdekken dat het rijk waar ze hun jeugd hebben doorgebracht niet meer bestaat."
Het verleden komt nooit meer terug.

Murk zet de tv uit, gaat naar zijn werkkamer en mailt Jacqueline over zijn desillusie.
Zijn zus mailt meteen terug.
Ik heb de originele serie nog op DVD, die mag je wel lenen.
Roel en Franka kijken er toch niet naar, die vonden het eng en stom.
Murk remailt.
Ze waren dan zeker en vast nog erg jong toen ze het zagen, je moet Paulus de Boskabouter eens terugzien, dat is pas eng.

De serie Paulus de Boskabouter uit 1965 wordt deze week elke ochtend herhaald.
Er komt een regenworm in voor die naar de naam Eumenia luistert.
Eumenia draagt immer een boerka omdat ze verlegen is en vertoont onderdanig gedrag ten opzichte van haar eega Joris het vispaard.
De heks Eucalypta uit de serie lijkt sprekend op Sanne Wallis de Vries.
Ze heeft vrijwel dezelfde neus, hangwangen en uitpuilende ogen.


 
Murk maakt avondeten, als hij de huiskamer binnenkomt met de dampende pannen blijkt Ma al naar bed te zijn.
Hij eet en besluit nog een paar uur achter zijn laptop te gaan zitten schrijven, er is toch weinig op tv.

Laat op de avond is er nog wel een interessant programma.
Jeroen Pauw heeft vijf jaar eerder een aantal bekende Gedogianen geïnterviewd en dit gekoppeld aan gesprekken die hij onlangs maakte.
Deze avond is de uitzending aan Theo van Gogh gewijd, omdat deze er zelf niet meer bij kan zijn heeft Pauw met familie en vrienden gesproken.
Moeder van Gogh en vriend en zakenpartner Gijs van Westerlaken zijn het er over eens dat Theo manisch maar niet onhandelbaar was.
Daarna worden er fragmenten vertoond van het gesprek dat Pauw met van Gogh had.
Het is een vreemde gewaarwording Theo over zijn toekomstige dood te zien spreken.
Pauw vertelt Theo dat drie van de vijf mensen die hij hierover sprak van mening waren dat hij in de komende vijf jaar zal overlijden.
Theo lacht heel hard en wuift het idee dat hij spoedig zal sterven met een grote rookwolk uit zijn sigaret weg.
"Ik heb ernstig het gevoel dat ik zevenentachtig of daaromtrent word, maar zalig zijn de onnozelen van geest."
"Het moment van doodgaan zelf lijkt me niet aangenaam en stel je voor dat ik in de Islamitische hemel terecht kom!"
Jeroen Pauw oppert dat er ook leuke aspecten aan dat toekomstbeeld kleven, maar Van Gogh wil niets van het idee dat er tweeënzeventig maagden op hem wachten weten.
"Misschien krijg ik wel ontzettend op mijn donder van Allah."

Murk zet de televisie uit, gaat naar bed en droomt over het verleden.

The past, past, well now let me tell you about the past
The past is filled with silent joys and broken toys, 

the Shangri-las: the past, present and future

Arthur Butler, Jerry Leiber, George Francis Morton

Murk en Julio zitten op het bankje voor de Vondelkerk.
Julio lurkt aan een crackpijp.
De rookwolken drijven over de gracht.
Julio reikt Murk de pijp aan, deze weigert beleefd en vraagt zijn voormalige broeder in dope of hij niet bang is betrapt te worden.
“Ben je niet bang dat de politie je zo ziet, anders ben je nooit zo onvoorzichtig.”
Julio trekt genietlachend aan zijn pijpje.
“Dit is toch maar een droom.”
“Weet je zeker dat je geen trekje wil?”
Murk volhardt in zijn ontzegging.
”Dat is verleden tijd, je weet toch dat ik gestopt ben.”
Julio loeilacht.
“Dit is het verleden kutjanis!
“Dit is een droom over vroeger.”
Het valt Murk nu pas op dat Julio zijn oude kloffie aan heeft.
“Ik vond al dat je wat vreemd gekleed was, de laatste tijd liep je steeds in nieuwe kleren.”

De vrienden halen herinneringen op aan de dagen dat ze in stegen en donkere portieken crack rookten.
Er schiet Julio een gebeurtenis uit voorbije tijden te binnen.
“Weet je nog die keer dat we samen zijn opgepakt?”
Murk heugt het zich als de dag de dag van gisteren.
“En die keer dat we met Ewald zaten te roken toen er een man met een paraplu op ons af kwam die een deel van de drugs opeiste.”
“Ik stond op, gaf mijn bril aan jou en vroeg of je die even vast wilde houden.”
“Aannemend dat jullie me wel zouden helpen als hij daadwerkelijk zou willen knokken en hij niet zou weten dat ik blufte.”
Julio haalt een andere geschiedenis op.
“Toen met Ewald, we waren toevallig weer net aan het gebruiken en er dook politie op.”
Het voorval staat Murk nog helder bij.
“We stopten onze pijpjes snel weg, die agent vroeg wat we aan het doen waren en Ewald antwoordde met een vette grijns dat we 'doelloos aan het rondhangen' waren.”
“Daar kwamen we erg goed weg.”
Murk vertelt over de middag dat hij een balletje wilde gaan halen bij het hoofdspoorwegstation en er geen dealer te vinden was omdat er net een bommelding was gedaan..
“Toen de afzetting na ruim een uur werd opgeheven dook Nasty uit de metro op en waren er ineens wel tientallen kopers.”
“Hij gaf bevel op onze beurt te wachten.”
“Daar stonden we dan, keurig in een rijtje op de trap bij de ingang.”
Julio proestlacht.
“En toen we die bal gratis kregen!”
“Er werd geroepen dat er scotoe aan kwam en Boeroe was zo bang weer opgepakt te worden dat ie vergat ons geld aan te pakken.”

Murk kreunlacht.
“Ben blij dat ik er van af ben.”
“De hele dag proberen geld bij elkaar te krijgen om iets te kunnen kopen en dan lang zoeken om iemand te kunnen vinden.”
Julio meldt dat hij ook erg blij is dat ie ervan af is.
“En dan blijk je een nepbal te hebben gekocht en kan je weer opnieuw beginnen met hosselen.”
Murk vult aan.
“Heb je weer geen tijd meer om voor andere eerste levensbehoeften te zorgen.”
“Ben je net te laat bij die bakker die gebak en broodjes van de vorige dag uitdeelt.”

Julio haalt een anekdote boven uit de tijd dat hij zich nog bij het verdeelpunt waar daklozen zich konden melden om aan 'nieuwe' kleren te komen.
“Daar vroegen ze wat je nodig had en dan kreeg je een nummertje.”
“Er stond dus een gozer voor me in de rij die riep dat hij een nieuwe vriendin nodig had.”
“De oude was net bij hem weggelopen.”

Er schiet Murk een andere souvenir de memoire te binnen.
“Oh ja, daar ben ik ook wel eens geweest.”
“Mijn schoenen waren aan vervanging toe.”
“Ik ben drie keer op weg gegaan, maar er kwam steeds wat tussen.”
“De eerste keer was ik er al bijna, maar kreeg ik tien florijn toen ik een toerist hielp en ben toch maar drugs gaan halen.”
“De tweede keer was ik veel te vroeg, ben eerst een biertje gaan drinken en werd opgepakt omdat er daar een alcoholverbod gold.”

Julio informeert of Murk geen moeite meer heeft om van de drugs af te blijven.
Murk kermt.
“Ik kreeg eens duizend florijnen voorschot van de Dienst Werk en Uitkeringen en wilde dat bedrag zoals was afgesproken op vijftig florijnen na op de rekening van mijn zus storten.”
“De machine van de bank waar je geld kon storten was buiten gebruik en terwijl ik stond te wachten tot die werd gemaakt liepen er in werkelijkheid, of in mijn verbeelding constant dealers langs.”
“Eindelijk kon ik mijn geld afgeven en toen bleek de vrouw van de bank die me daarbij hielp het hele bedrag te hebben gestort.”
“Ik had zelfs geen geld meer om een biertje te kunnen kopen.”
“Het gaat nu wel beter, ik denk er steeds minder aan.”
“De laatste keer dat ik het echt moeilijk had was toen ik een verjaardagscadeau voor mijn nicht Franka kocht.”
“Ik was zo blij dat het me was gelukt de verleiding van de dealer die ik net daarvoor was tegengekomen te weerstaan dat ik met tranen in mijn ogen op de roltrap van het warenhuis stond.”

Murk snuifgrijnst en verwijlt in zijn memorie.
Het was in die dagen dat Murk geen Kerstfeest vierde en liever de bloemetjes buiten dan de Kerstboom binnen zette.
Julio en Murk liepen over het Brederoplein toen het begon te hagelen.
Al spoedig was het plein bedekt met een dik tapijt van hagelstenen.
Murk deed een poging grappig te zijn en vertelde Julio dat hij het balletje dat hij net had gekocht verloren was.
“Als je me helpt het te vinden delen we het samen.”
Een klein uur later kwam Murk Julio opnieuw tegen en kreeg spijt van zijn eerdere opmerking.
Julio vertelde hem dat hij ondertussen Ewald had ontmoet die in werkelijkheid een baseballetje tussen de hagel had gevonden en zij dat inmiddels al samen hadden geconsumeerd.
“Ik zal nog eens zo'n grap maken!”

Julio rukt Murk los uit zijn gedachten.
“Je mag best trots zijn dat het je gelukt is.”
“Dat ben ik immers ook op mezelf.”

Eddy voegt zich bij het tweetal.
Hij herinnert hen aan eerdere Kerstmissen, hoe zij altijd dronken op straat Mud’s 'It will be lonely this christmas' liepen te zingen.
Op het moment dat het drietal op het punt staat deze traditie voort te gaan zetten beginnen de klokken van de Vondelkerk te luiden.

Murk wordt wakker.
Hij ligt gewoon in bed
In de verte slaat de klok van de GodfriedBomanskathedraal.
Murk telt de slagen.
Twaalf.
Het is middernacht, het begin van eerste kerstdag.


Meer fragmenten uit Seizoensgebonden vindt u hier










Gepost door op Geen opmerkingen:

zondag 23 december 2012

Twitteringen Speciale Editie V


Twitteringen
Spiegeling van de maatschappij
Speciale Editie V

 
T.g.v het einde der tijden dat volgens sommigen in de Maya-kalender werd aangekondigd.en op 21-12-2012 zou plaatsvinden.


Overmorgen vergaat de Wereld 
De heule wereld? 
Neuh, een klein dorpje in Gallië wordt gespaard
Asterix & Obelix en de Maya-kalender

Begin me toch ietwat zorgen te maken 
Nog steeds geen nieuwe Maya-kalender ontvangen 
Zal toch wel aan de bezorgingsdrukte bij #PostNL liggen?

Dat de wereld vergaat op 21-12-12 is nog niet eens zo erg 
Maar dat ik daardoor dan de Kerst mis...

In verband met de naderende ondergang van de Wereld 
Verstuur ik mijn Kerst/nieuwjaarswens dit jaar maar eens extra vroeg
Zalig Uiteinde!

Als de wereld vergaat emigreer ik naar Holland
Daar gebeurt volgens Heinrich Heine immers alles pas vijftig jaar later

Heb in het kader van de naderende ondergang van de Wereld toch maar wat verDuiveld goeie muziekjes uitgezocht om het einde der tijden luister bij te zetten.
Voor aanhangers van de Prins der Duisternis: Enjoy!
Voor hen die in God geloven: de linkjes bevatten de Blije Boodschap, maar hiervoor moet u ze dan wel achterstevoren afspelen.
Laten we beginnen met de plaat die op mijn geboortedag wereldwijd op nummer een van de diverse hitparades stond.



De onheilige drie-eenheid van songs die u op weg naar de Hel begeleiden mogen uiteraard  niet ontbreken.


Laten we voor de zekerheid toch ook maar beginnen af te tellen tot het einde der tijden.

Voor vragen over het vergaan van de Wereld kunt u uiteraard altijd nog het MAYA-callcenter bellen.
Wenst u een nieuwe MAYA-kalender te ontvangen? Toets 1 
Wilt u wellicht nog een tijdje naar vage mondharmonicamuziekjes blijven luisteren. Toots Thielemans.




De Kerstdagen staan voor de deur 
Maar eerst nog het vergaan van de wereld 
Je vraagt je wel eens af: "Waar hebben wij het aan verdiend?"

Weet iemand of de Wereld ondertussen aan de andere kant van de Aarde al is vergaan? 

In 2011 zou de Wereld twee keer vergaan 
Dit jaar maar eenmaal
En dan moeten we geloof ik weer tot 2014 wachten op de volgende apocalyps 
Dus ik zou zeggen geniet ervan


Een ledje voor het slapen gaan dan maar.


OMG de wereld is toch niet vergaan.
Daar was ik dus al bang voor.
Nou dan gaan we nog maar even door.


Kreeg zojuist een mailtje van bevriende Maya's
Sorry, we hebben ons dus 385 jaar en 6 dagen vergist 
Maya culpa

De wereld verging 
En bij het afscheidsfeestje kreeg ik alleen maar een gratis Maya-zeepje



Meer Columns, Anekdotes, Aforismen en Absurde feiten vindt U hier

























Gepost door op Geen opmerkingen:

De ondraaglijke uitzichtloosheid van een leven zonder betaalde baan

De ondraaglijke uitzichtloosheid van een leven zonder betaalde baan
of Flipje in Arbeidsintegratieland
Deel I, II en III



Deel I

Wat vooraf ging.
Ik ben een man van negenenveertig die stomme dingen (met drugs en zo) heeft gedaan waardoor ik niet meer erg goed bemiddelbaar ben op de arbeidsmarkt.

Op de morgen dat ik voor de zoveelste keer een gesprek zou hebben met mensen die mij aan een betaalde baan willen gaan proberen te helpen besloot ik mijn losse gedachten hierover in woorden om te zetten.
Als je van bureaucratische kasten tegen Kafkaëske muren oploopt, kan je daar natuurlijk wel tegen gaan praten of schelden, maar het lijkt me een veel beter idee mijn onmin over de gang van zaken aan iemand die in de Human Resource-sector werkzaam is en wel weet hoe je mensen aan het werk kan helpen en houden te adresseren.
Eerder die ochtend had ik wat getwitchat met een vrouw die ik via Twitter heb leren kennen, een ZZP-er, een Zelfstandige Zonder Personeel die 'haar brood' verdient met het coachen, counselen, herplaatsen en de verzuimbegeleiding van personeel voor bedrijven en instellingen.
Een heldin, het lijkt me geen sinecure om in deze tijd als kleine zelfstandige tegen de in ons land heersende belastingdruk op te moeten boksen.
De kurk waarop we nu het economische getij is gekeerd kunnen blijven drijven zeg maar.
Zie het als eerbetoon aan iedereen die gewoon keihard moet werken om het hoofd boven water te houden en de kosten van de uitkeringen van mensen die aan de zijlijn van het maatschappelijke veld (zijn komen te) staan opbrengt.


Lieve Jolynde,

Eerst even mijn verontschuldigingen voor het feit dat ik jou als een soort van 'lieve Kitty' à la Anne Frank gebruik, jij hebt het immers al druk genoeg.
Ik heb best een goed gevoel over de intake bij het werkervaringsbedrijf waar ik straks heen moet.
Meestal ben ik in examen-achtige situaties extra scherp en lukt het me vrij aardig om ‘een op een’ gesprekken naar mijn hand te zetten.
Op de middelbare school kreeg ik ook vaak extra punten als ik met docenten over proefwerkcijfers in discussie ging.
De Dienst Werk en Inkomen en detacheringsbedrijf Pantar doen nu al vijf jaar pogingen een baan te vinden die bij mijn 'unieke capaciteiten' past.
Dit heeft tot nu toe een keer in een baantje van zes maanden met behoud van uitkering geresulteerd.
Ja, ik heb nou eenmaal een nogal rommelige CV (twaalf ambachten, dertien ongelukken) met een gat van tien jaar (druggebruik) dus zo eenvoudig is dat nog niet.
Dikwijls liepen de gesprekken die ik met klantmanagers en detacheringsconsulenten had erop uit dat ze halverwege vergaten welke vragen zij me eigenlijk ook nog hadden moeten stellen.
Dan waren mijn antwoorden weer eens aanleiding om door te vragen en hadden we bijna de hele tijd over de roman die ik schrijf zitten praten.
Het draaide er vaak op uit dat zij me vertelden dat ze mij te intelligent vonden voor de vacatures die voorhanden waren.
Altijd leuk om te horen, maar op deze manier word je natuurlijk niet aan het werk geholpen.
Ik heb die man van het werkervaringsbedrijf waar ik dadelijk een afspraak mee heb uitgebreid gegoogled (123People, handige tool) hij is de trajectbegeleider en blijkt sociale wetenschappen aan de VU te hebben gestudeerd, weet nu dus ongeveer met wie ik te maken ga krijgen.
Nou hij andersom nog.

Je leest het later, groetjes,

George

P.S.
Je moet niet gek opkijken als ik later eens verhaal van onze mailwisseling schrijf.


Hoi George,

Als dit echt waar is kan ik er niet zo om lachen...daar gaat dan dus mijn belastinggeld heen snap je…

Groetjes,
Jolynde

 
Lieve Jolynde,

Je hebt groot gelijk.
Maar het is helaas al te waar.
Ja, ik heb fouten gemaakt (met drugs en zo weet je wel).
Maar volgens mij wordt jouw belastinggeld vooral verspild door de wijze waarop ze in ons land mensen aan een betaalde baan proberen te helpen.
Ik heb wel eens gelezen dat het in Amsterdam gemiddeld ruim €100.000 schijnt te moeten kosten om een één langdurig werkloze weer aan de slag te krijgen.

Tussen mijn 15e en 35e was ik ook belastingbetaler.
Heb in die periode naast school, studie, het voortzetten van het bedrijf van mijn veel te vroeg overleden vader, diverse betaalde banen, ook hard gewerkt om van mijn linkse hobby (fotografie) een rechts draaiende carrière te maken.
De pogingen mijn eigen bedrijf op poten te zetten of als freelancer aan de bak te komen zijn helaas op niets uitgelopen.
Die twintig jaar (tropenjaren, keer twee) wegen uiteraard nauwelijks op tegen het decennium gedrogeerd door middelen dat daarop volgde.

Vijf jaar geleden heb ik mijn leven weer op de rails gezet, toch maar eens een uitkering aangevraagd en heb sindsdien steeds aan elke poging om me weer in het werkspoor te laten rangeren meegewerkt.
In die tijd heb ik zes of zeven verschillende DWI-klantmanagers gehad en nadat men op het onzalige idee kwam dat het wellicht goedkoper zou zijn het een en ander out te sourcen minstens net zoveel consulenten van detacheringsbedrijf Pantar versleten.
In eerste instantie wilde men dat ik mij intern zou laten behandelden voor de verslaving waarvan ik al was ‘genezen’ (d.m.v. gesprekken met een psychologe en bezigheidstherapie bij de Jellinek-kliniek).
Dat vond ik niet echt een goed idee, mede omdat ik ondertussen fulltime mantelzorger van mijn dementerende moeder was geworden.
De medewerkster van de Dienst Werk en Inkomen was van mening dat ik dan maar een PGB, een Persoons Gebonden Budget aan moest vragen, waaruit ik dan een salaris zou kunnen ontvangen om voor haar te zorgen.
Ik heb mijn moeder niet meer kunnen vragen wat zij er van vond dat ik werd betaald om haar te voeren en de etensresten van haar lippen te wissen.
Het lijkt me dat ze ook wel zou hebben kunnen lachen om het feit dat ik geld kreeg om haar op een po te zetten en haar billen af te vegen.
Maar ze was toen al vergeten hoe vaak zij dit voor mij had gedaan en mijn geheugen gaat ook niet verder terug dan tot de tijd dat ik zindelijk werd en vond dat ik zelf kon bepalen wat ik at en dronk, hoe ik mij ontlaste en of het wel of niet noodzakelijk was de daartoe benutte lichaamsopening na afloop te kuisen.
Om kort te gaan, ik zou gaan verdienen aan de ‘quality time’ tussen een moeder en haar zoon én daarmee ook gelijk alle ongeschreven rekeningen uit het verleden vereffenen.
Met een beetje fantasie zou je dit als een win-winsituatie kunnen betitelen.
Op het moment dat het PGB was geregeld viel mijn moeder van de trap en belandde zij uiteindelijk op de afdeling psychogeriatrie van een verzorgingstehuis, werd het PGB stopgezet en moest ik me dus opnieuw bij de DWI melden.

Onderwijl zijn we drie jaar verder.
In die tijd heb ik tientallen gesprekken bij de DWI en Pantar gehad.
Ik kreeg vacatures voorgelegd die al vervuld bleken te zijn of waar ik weken later door de consulent over werd bericht dat ze wellicht toch niet zo geschikt voor mij waren.
Uiteindelijk resulteerde dit in die baan van een half jaar met behoud van uitkering waar ik je eerder over schreef en een sollicitatiegesprek voor een job die mij wel passend leek maar helaas niet op een werkverband is uitgelopen.
Het laatste gesprek bij Pantar is nu bijna vier maanden geleden.
De consulente vond dat ik beter eerst een werkervaringstraject kon gaan volgen.
Ze zou mij daar de volgende dag over bellen, maar heb niks meer van haar gehoord en uiteindelijk kreeg ik deze week de uitnodiging voor de intake waar ik dadelijk heen ga in de bus.

Nou ik schrijf je later nog wel hoe het is verlopen, groetjes,
George

P.S.
Ben bang dat je ondertussen toch het onderdeel van een van mijn verhalen bent geworden.
Hoop dat ik je niet beledigd heb door je Kurk te noemen, maar durf te wedden dat nog nooit iemand dit woord ooit als koosnaampje voor jou heeft gebruikt: :-)



Deel II



Lieve Jolynde,

Je zou nog van me horen hoe die intake is afgelopen.
Het werkervaringsbedrijf zit dus in een gebouw naast de grofvuilverwerking(symbolisch!) op een industrieterrein vijf minuten fietsen van mijn huis vandaan.
Er was naast de trajectbegeleider ook een consulente van Pantar aanwezig, alweer een andere.
Zij wisten geen van beiden precies waarom er pas na vier maanden weer contact met mij was opgenomen.
Hij vertelde wat ze zoal voor cliënten konden betekenen, welke soorten werkervaring je eventueel zou kunnen oplopen (wist ik al van hun site) en vroeg toen naar welke richting mijn voorkeur uitging.
Het bleek dat ze helemaal geen idee hadden waar mijn eventuele talenten zouden kunnen liggen, (ergo alle eerdere gesprekken bij de DWI en Pantar en al die keren dat ik mijn CV heb ingeleverd zijn volstrekt zinloos geweest) er is blijkbaar geen sprake van enige vorm van overdracht van gegevens tussen de medewerkers van de diverse instanties.
Ze gaan nu dus bekijken hoe het met mijn kennis en vaardigheden op het gebied van kantoorcomputerprogramma’s en internet staat.
Nou ja, het feit dat ik ruim dertig jaar geleden op de HTS al met mainframe-computers werkte, in het bezit ben van een deelcertificaat informatica op MBO-niveau, daarna diverse cursussen heb gevolgd om mijn kennis op peil te houden en dag in week uit achter mijn laptop zit zegt natuurlijk ook weinig.
Ach, je bent immers nooit te oud om met nieuwe softwareprogramma's (die tegenwoordig zo eenvoudig zijn dat ze meestal binnen een paar uur onder de knie te krijgen zijn) te leren werken.
Ten slotte werd besproken welke dagdelen ik aan de training die dan uiteindelijk toch tot betaald werk zou moet leiden wil gaan besteden (kon kiezen tussen twee hele of vier halve dagen, heb voor de ochtenden van dinsdag t/m vrijdag geopteerd) en zit vanaf volgende week voorlopig in een traject in de administratieve richting.

Geniet van je vrije weekend Kurkje, groetjes,
George

P.S.
A.s. maandag (op mijn vrije dag potverdorie!) heb ik een afspraak voor een introductie bij het werkervaringsbedrijf en dinsdag mag ik daar dan gaan beginnen.


Hoi, George,

Hahahaha, sorry hoor maar ik lig in een deuk om je briefje.
“Op je vrije dag, nota bene!”

Nou, heel veel succes zal ik dan maar zeggen.
Groetjes,
Jolynde


Lieve Jolynde,

Vanmorgen heb ik die introductie bij het werkervaringsbedrijf gehad.
Het had weinig om het lijf, de namen van het leidinggevend personeel, de eventueel door mij uit te gaan voeren werkzaamheden en de obligate huisregels werden opgesomd en na een korte rondleiding door het gebouw stond ik een klein half uur later alweer buiten.

Morgenochtend, om half negen begin ik er, later meer Kurkje, groetjes,
George

P.S.
De rondleiding voerde ook langs een ruimte waar door opdrachtgevers aangeleverde bedrukte banners van een zoom (met behulp van naaimachines te stikken) worden voorzien.
Er was nog even sprake van dat ik daar mogelijkerwijs ook zou kunnen komen te werken.
Nou ja, ik had tijdens het eerste gesprek al aangegeven dat ik over twee linkerhanden beschik, dat als ik een spijker in de muur sla het plafond meestal naar beneden komt, dus ze zullen vast wel begrijpen dat ik met naald en draad een ernstig gevaar voor de voortgang van het daar heersende productieproces zou betekenen.
Mocht ik toch nog onverhoopt op die afdeling te werk worden gesteld kan ik altijd nog vertellen hoe ik mijn eigen kleren pleeg te herstellen, dat ik er bij het repareren van scheuren en het aanzetten van knopen weliswaar na talloze pogingen in slaag om deze opgave te volbrengen, doch er achteraf ook erg vaak te laat achter kom dat ik daarbij de onderkleding aan de rest van mijn kledij heb vastgenaaid (vrij naar Dik Trom).



Lieve Jolynde,

Er is eigenlijk weinig nieuws te melden.
Ik loop nu ruim vijf weken werkervaring op te doen bij het werkervaringsbedrijf.
Het bevalt me vooralsnog best, de mensen die er werken en mijn lotgenoten zijn okay en er heerst een informele sfeer met vagevuur-muziek op de achtergrond (SkyRadio).
Ik heb de ochtenden daar tot nu toe grotendeels besteed aan het ophalen van mijn kennis qua MS-Word en Excel.
Ik beschouw het maar als gratis cursussen waarmee ik kennis kan vergaren waar ik bij het schrijven en promoten van mijn roman wellicht nog eens nuttig gebruik van kan maken, en of dat dan uiteindelijk ook tot een betaalde baan zal leiden zie ik later wel weer.
Excel en Word heb ik tussen '93 en '95 weliswaar bij informatica op de MEAO al eens gehad, maar op de een of andere manier is die cognitie grotendeels verloren gegaan (oh ja, door dat druggebruik natuurlijk).
Ik denk dat ik er tamelijk veel van heb opgestoken, ik gebruik heel veel mogelijkheden weliswaar bijna nooit, maar het is toch altijd handig om ze te kennen, ik zoek me soms rot in help- programma's als ik bepaalde functies bij het schrijven nodig heb.
Thuis gebruik ik tegenwoordig altijd OpenOffice-Word, kreeg bij de aanschaf van mijn laptop indertijd wel gratis MS-Office, maar na drie maanden was de tijdelijke licentie verlopen en moest ik betalen om een definitieve aan te schaffen en daarvoor ontbrak mij het budget.
Na drie weken had ik de oefenboeken en bonus-hoofdstukken die online beschikbaar waren door gespit en ben maar aan het lezen van het overige in de boekenkast aanwezige studiemateriaal begonnen.
Bedrijfscalculatie, statistiek, handel en wetskennis is ook best wel interessant.
We hebben weinig begeleiding.
Maar als je eenmaal is verteld wat voor oefeningen je kunt gaan doen of weet welke werkzaamheden je moet verrichten is dat immers ook niet echt noodzakelijk.
Na een week ging de trajectbegeleider met vakantie, toen hij terug kwam ging een van de twee mentoren van onze afdeling een weekje weg en ze moeten bij afwezigheid van de anderen elkaars taken waarnemen en daarnaast ook werkzaamheden in de buitendienst doen. Maar er loopt ook af en toe wel eens een van de managers langs waar we met onze vragen bij terecht kunnen.
Ik realiseerde me ineens dat het eigenlijk net zo gaat als bij al mijn eerdere ervaringen met werk en studie.
Superieuren, begeleiders, werknemers, docenten werden vervangen, uitgewisseld met een collega die bij een zusterorganisatie in het buitenland werkte, bleven overspannen thuis of leken plotsklaps wel van de aardbodem verdwenen te zijn.

Nou, volgende keer meer Kurkje, groetjes
George

P.S.
Ik las onlangs dat personen met het syndroom van Asperger zich vaak in te formalistisch taalgebruik uitdrukken.
Ben ik wellicht te autistisch voor betaald werk?
Wat denk jij?



Deel III



Hoi George,

Weet te weinig van Asperger, maar je kunt het zo opzoeken op internet.
Ben je tevreden met je leven?

Groetjes,
Jolynde

Lieve Jolynde,

Wat een vraag, ik denk dat voor mij net als voor bijna iedereen geldt dat ik redelijk tevreden ben over bepaalde aspecten van mijn leven en over andere iets minder.

Ik zit stilaan al weer ruim negen weken in het werkervaringstraject.
Heb de boekenkast daar al half uit.
Nu en dan hebben ze iets voor me te doen.
Zo heb ik m.b.v. Excel een adreslijst van bibliotheken, uitzendbureaus, sportscholen etc. gemaakt en de week daarop mocht ik plattegronden maken waar met pijltjes werd aangegeven waar die adressen zich bevonden.
Nadat ik aan het eind van de eerste ochtend eindelijk had uitgevonden hoe je een Google-map via Paint naar Word kon copy en pasten was de rest tamelijk simpel.
Het ging alleen nog even mis met de kaart van Amsterdam-Noord.
Ik vond het resultaat op A4-formaat eigenlijk net iets te priegelig, had toen voor A3 gekozen, maar toen ik dat later weer naar A4 transformeerde bleken alle pijltjes die ik met uiterste precisie had gepositioneerd ineens naar het midden van het IJ te zijn verschoven.
Een paar dagen later kwam een van de werkbegeleiders ineens met een ordner aanzetten.
Ik schrok me rot toen hij die opensloeg en ik lijsten met allerlei werkopdrachten zag, omdat ik dacht dat ik groenwerkzaamheden of zo zou moeten gaan verrichten.
Maar het ging gelukkig alleen om de urenadministratie waar met Excel kwartaalstaten en grafiekjes van moesten worden gemaakt.
Ik had eerst nog even het idee dat het een soort test betrof om op deze manier te kunnen beoordelen of ik er zonder hulp uit zou komen.
Dat het een en ander natuurlijk al lang gedigitaliseerd was.
Maar dit bleek toch niet het geval te zijn.
Leuk werk en zo leer ik in ieder geval hoe in de praktijk met Excel om te gaan.
Toch een stuk lastiger dan stap voor stap uit een oefenboek werken, maar als je zelf dingen moet uitzoeken en fouten maakt die je weer moet oplossen blijft het ook langer in het geheugen hangen.
Er ging behoorlijk veel tijd in de opmaak en het controleren van de gegevens van die urenstaten zitten.
De ene week werd een bepaalde taak wel bij het totaal meegeteld en de daarop volgende week weer niet en er waren ook vaak nieuwe projecten aan de kolom werkzaamheden toegevoegd.

Een van de andere deelnemers aan het werkervaringstraject was bezig zich voor te bereiden op de inburgeringstoets en toen hebben we met zijn allen de Nationale Inburgeringstest 2005 online zitten maken.
Die vragen zijn dom!!!!
http://educatie.ntr.nl/nationaleinburgeringtest/over.html
Zelfs als je de antwoorden geeft die je het meest sociaal aanvaardbaar voorkomen heb je nog maar net een voldoende.
En oh ja, we hebben ook een ochtendje geflyerd, uitnodigingen voor een lokaal festival in brievenbussen gepropt.
We kregen twee vage kopietjes van Google-maps mee en het was me niet geheel duidelijk waar we wel folders in de bus moesten stoppen en wat de 'No-Flyer-Zone' was.
De onderlinge communicatie via mobiele telefoon verliep ook niet optimaal, een van mijn collega’s is half dyslectisch en voegde bij het doorgeven van haar globale positie lettergrepen aan straatnamen toe of verbasterde ze totaal.
Ik kan me in ieder geval niet herinneren dat er in die buurt een augurkenstraat is.
Ze zal de Aurikelstraat wel hebben bedoeld
Af en toe kwam ik in straten waar ik aan het eind gekomen een circulaire uit de bus zag hangen, dus volgens mij hebben we sommige adressen dubbel gedaan.
Misschien een idee om bij een volgende gelegenheid krijtjes mee te nemen om op straathoeken met tekens aan te kunnen geven waar je reeds bent geweest of bij welke brievenbussen je uit moet kijken voor bijtgrage honden.
Later die ochtend kwamen we in de buurt van mijn vroegere lagere school.
Hoop maar dat niemand me herkend heeft als dat jochie dat altijd belletje trok.
Omdat ik niet volledig overtuigd was dat alle straatnamen goed waren genoteerd heb ik later toen ik thuis kwam toch nog maar even een duidelijker kaartje m.b.v. Google-maps gemaakt.

Nou Kurkje, tot volgende keer maar weer, groetjes.
George


P.S.
Je zult het met me eens zijn dat jouw belastinggeld best redelijk wordt besteed.


Lieve Jolynde,

Weinig van je gehoord de laatste tijd.
Las op Twitter dat je met vakantie bent geweest.
De tweede keer dit jaar toch alweer?
Waar doe je het van????
Het leven van een ZZP-er valt dus toch nog wel enigszins mee.
Het is je gegund hoor en ik ben blij dat je terug bent want ik was even bang dat je vanwege de nimmer aflatende belastingdruk voorgoed naar het buitenland was uitgeweken.

Mijn drie maanden bij het werkervaringsbedrijf zitten er bijna op en ik neem aan dat het traject niet wegens succes verlengd zal gaan worden.
Heb de boekenkast bijna uit.
Er waren ook weer wat andere klusjes te klaren.
Zo heb ik een plaatje dat in een pdf-je stond omgezet in een voor een advertentie bruikbare afbeelding.
Heb ik toch nog iets aan de kennis die ik heb opgedaan in dat jaartje dat ik bij een grafisch ontwerpbureau heb gewerkt.
We hebben ook nog een ochtend Kerstkaarten in enveloppen gedaan.
Én dichtgeplakt!
De etiketten met adressen werden er later door anderen opgeplakt.
Toen een week later werd ontdekt dat voor een gedeelte van het bestand foute postcodes waren doorgegeven moesten uit de honderden enveloppen de foute exemplaren worden gezocht.
Het gaf me weer een ochtend wat te doen.

Gisteren heb ik een dag als parkeerwacht bij een horecabeurs gestaan.
Er werden vooraf nauwelijks instructies gegeven en de coördinatie was niet 100 procent.
Eerst stond ik bij een enigszins onoverzichtelijk kruispunt waar geen borden met
'P Horecabeurs'
waren geplaatst met veel afbuigend doorgaand verkeer dat waarschijnlijk naar het lokale bedrijventerrein of de veerpont moest.
Daar reden de meeste auto’s hard langs me heen, ik geloof dat er die eerste vier uur maar een stuk of twintig mensen op het idee zijn gekomen dat die man in dat groene fluorescerende hesje met een portofoon tussen zijn verkleumde vingers wel eens de weg naar de beurs zou kunnen weten.
Gelukkig ken ik die buurt een beetje, dus heb ik hen dan toch maar mooi de goede kant op kunnen sturen.
Op de plek waar ik 's middags was geplaatst viel de chaos nog best mee.
Het verkeer kwam daar van een kruispunt met stoplichten en kon nog geen vaart maken omdat er gelijk daarna een flauwe bocht kwam.
Dus kon ik half op de weg gaan staan gesticuleren met mijn portofoon zonder van de sokken te worden gereden.
In die bocht stond trouwens wel een bord om de weg naar het parkeerterrein te wijzen.
Dat maakte alles een stuk eenvoudiger, de auto’s die stopten en waarvan het portierraampje werd opengedraaid moesten bij de beurs zijn en die rechtdoor reden klaarblijkelijk niet.
Bovendien stond ik daar binnen gezichts- en gehoorafstand van collega's die me konden vertellen hoeveel plaatsen er weer waren vrijgekomen en/of naar kon doorverwijzen.
De bezoekers aan de beurs voldeden merendeels aan het clichébeeld van uitbaters van restaurants, de buiken half over het stuurwiel van hun Audi ’s, BMW ’s en Mercedessen gepuild, veelal met een geblondeerde 40+vrouw naast zich.
Er was ons van tevoren beloofd dat we een maaltijd zouden krijgen, al met al werden er welgeteld twee kopjes koffie en een broodje jam langs gebracht.
Als je daar bij optelt dat er constant pakketten wijn en zo in kofferbakken werden geladen kan je je voorstellen dat sommigen van ons er behoorlijk de pest in hadden.Er zal indirect behoorlijk verdiend zijn en als je daar dan voor nop staat te werken…

Nou Kurkje, dat was het voorlopig weer, groetjes.
George

P.S.
Misschien ga ik vanmiddag nog wel even kijken wie ze vandaag zo gek hebben gekregen om bij de verkeersbegeleiding te helpen.
Er was overigens een klein Surinaams collegaatje dat erg veel geluk had gisteren.
Toen zij zich ’s morgens bibberend bij het verzamelpunt meldde kreeg ze te horen dat degene die achter de receptie bij een woningbouwvereniging waar het werkervaringsbedrijf voor werkt zou zitten zich ziek had gemeld en ze die dienst mocht gaan overnemen.


Hoi George,

Sorry hoor, dat ik een beetje moet lachen, jij bij die horecabeurs, waar ze binnen gratis drank en eten uitdelen en dan sta jij buiten het verkeer te regelen!
Zal een goede puinhoop zijn geweest.

Groetjes,
Jolynde

P.S.
Het lijkt mij wel goed, dat je een keertje voor je uitkering moet werken!


Lieve Jolynde,

Dat ik een dagje als parkeerontregelaar moest werken was niet het probleem.
Dat er geld mee verdiend werd en wij niet betaald kregen, of iets hebben kunnen doen waardoor de kans op een baan toe zou nemen wel.
Het ware wellicht beter geweest als het werkervaringsbedrijf gewoon een commercieel bedrijf zou zijn waar je na een oriënterende fase en eventuele training voor zou kunnen werken.
Dan zouden mensen die er werken uit de winst die wordt gegenereerd boven de uitkering iets extra's kunnen ontvangen.
Nou ja, zoveel werk is er op dit ogenblik niet, de werkloosheid is inmiddels weer bijna tot 600.000 gestegen.

Vorige week was een vrouw die zes maanden werkervaring heeft doorstaan voor het laatst.
Ze heeft nu een baantje bij een vrijwilligerscentrale.
Ach ja, ze doet iets nuttigs, maar is er dus verder geen zak mee opgeschoten.

Gisteren ben ik nog even gaan kijken hoe het parkeren op de tweede dag van de horecabeurs verliep.
Ze hadden nu wel pionnen, van die plastic afzetkegels om straten (gedeeltelijk) mee af te kunnen zetten!
Ik heb daar nog anderen die werkervaring hebben opgelopen gesproken, o.a. met een timmerman die het liefst in zijn eigen stiel aan de slag wil.
Vreselijk als mensen die over kennis of vaardigheden beschikken daarmee niet aan de bak komen.
 Doet me denken aan de tijd dat ik op Schiphol werkte, eind jaren '80.
Daar waren ook mensen die rechten en zo hadden gestudeerd met koffers aan het slepen.
Belachelijk toch, die studies hebben de belastingbetaler veel geld gekost en als je er dan niets mee kan doen wordt het later alleen maar moeilijker om een baan in die richting te krijgen.
En als je dan eenmaal de veertig bent gepasseerd en door eigen schuld of de economische malaise geen baan (meer) hebt kom je alsnog in een werkervaringstraject waar je niet echt iets mee opschiet.

Mijn dagen bij het werkervaringsbedrijf zijn onderhand geteld.
Ben ik er net voor Kerst weg.
Weer geen kerstpakket dit jaar.
Over Kerstmis gesproken, vorige week moesten er ook nog Kerstpakketten voor een opdrachtgever van het werkervaringsbedrijf worden ingepakt.
Ik was er die dag niet, misschien maar beter ook, dat is echt zo'n klusje waar ik niks van bak.

Deze week zou mijn driemaandengesprek met de trajectbegeleider en de consulente van Pantar plaatsvinden, maar er bleek sprake te zijn van een misverstand.
De consulente die deze week langs komt is een ander dan degene die bij mijn intake aanwezig was, die komt pas volgende week.
Niet dat ik denk dat het veel uitmaakt...
Heb een paar weken geleden mijn CV aangevuld met wat ik in het werkervaringstraject aan kennis en ervaring heb opgedaan.
Het kwam in dit geval eigenlijk wel goed uit dat het niet erg veel was, nu past alles nog steeds op een dubbel A4-tje.
De opstapeling van alle banen en dito ongelukken is toch al nauwelijks onder de noemer
Curriculum Vitae onder te brengen.
Hier is duidelijk veel meer sprake van een periculum vitae.

Nou Kurkje, tot de volgende keer, groetjes.
George

P.S.
Je zult dit ook wel hebben gelezen:
http://www.nrc.nl/carriere/2012/11/29/kabinet-wil-gelijke-arbeidskansen-55-plussers-en-minners/
Het kabinet wil dat 55-plussers in 2020 evenveel kans hebben op een baan als jongeren.
Komt dat even mooi uit, in 2020 ben ik 57.



Hoi George,

Ja, je hebt wel gelijk, het lijkt me ook geen sinecure om iemand met jouw verleden in deze tijd aan een passende baan te helpen.

Veel suc6, groetjes,
Jolynde



Hier eindigt het verhaal…voorlopig.
De bedoeling was om hierna over mijn laatste dag bij het werkervaringsbedrijf te schrijven.
Ik ging er vooralsnog vanuit dat het werkervaringstraject niet zou worden voortgezet.
De tekst voor het slot was al gereed (die staat hieronder) op een stukje over het driemaandengesprek met de consulent en de trajectbegeleider na.
Maar het liep anders, het traject werd met drie maanden verlengd en het verhaal wordt vervolgd.
 Uiteraard onder voorbehoud, je weet maar nooit of de wereld nog vergaat dit jaar, ik heb nog geen nieuwe Maya-kalender mogen ontvangen…


Lieve Jolynde,

Het zit erop, ik ben vandaag voor het laatst bij het werkervaringsbedrijf geweest.
Stukje tekst
Gesprek met trajectbegeleider en consulent.
Ik ben door eigen stommiteiten werkloos geworden en voel mij best wel schuldig dat ik uit de staatsruif vreet en op dit moment niet veel bijdraag aan 's lands economie.
Maar de banen liggen niet voor het opscheppen, zeker de leuke niet en ik heb geen zin om werk te moeten gaan verrichten waar ik doodongelukkig van word.
Te moeten controleren of de deksels van potten augurken goed gesloten zijn of bloembollen uit de grond te gaan rukken lijkt me een gruwel.
Daar komt bij dat een baantje tijd kost en dat ten koste gaat van de uren die ik ook aan schrijven kan besteden.
Het klinkt arrogant, maar ik denk dat ik redelijk goed kan schrijven.
Daar pleeg ik me zeven dagen per week druk mee bezig te houden.

Wil er het liefst iets mee gaan bereiken c.q. verdienen.
Een baan waar je suf gewerkt van thuis komt zou dat plan doorkruisen en zo win ik in ieder geval nooit de Nobelprijs voor de Literatuur.
Dus dan denk ik soms wel eens: “laat de anderen, die helemaal niks met hun leven weten aan te vangen die karweitjes maar opknappen en mij maar rustig doorschrijven!”

Nou ja Kurkje, het is volbracht en we zullen wel weer zien wat de toekomst ons brengt, groetjes,
George

P.S.
Dit was voorlopig het laatste briefje dat je van me krijgt.
Hoop dat je het niet al te erg hebt gevonden dat ik je zo veel schreef en het me niet kwalijk neem dat ik daarbij een te pathetische, cynische en vileine toon aansloeg.
Wellicht probeerde ik toch ietsje teveel te getuigen van intellectuele superioriteit?
Alvast prettige kerst en een gelukkig nieuw belastingjaar gewenst.








Eerder gepubliceerd via Nurks http://nurksmagazine.nl/


http://nurksmagazine.nl/2012/12/de-ondraaglijke-uitzichtloosheid-van-een-leven-zonder-betaalde-baan-of-flipje-in-arbeidsintegratieland-deel-i/

http://nurksmagazine.nl/2012/12/de-ondraaglijke-uitzichtloosheid-van-een-leven-zonder-betaalde-baan-deel-2/
http://nurksmagazine.nl/2012/12/de-ondraaglijke-uitzichtloosheid-van-een-leven-zonder-betaalde-baan-deel-3/



Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)