vrijdag 16 september 2016

Fragment Seizoensgebonden Winterverleiding hst 22 (1)

Wat vooraf ging
Na een val en een aantal tijdelijke ziekenhuisopnames kan de dementerende moeder van Murk Hemelsoet niet langer thuis blijven wonen en moet worden opgenomen in een verpleegtehuis.
Murk is met moeder in de ambulance meegereden, zijn zus Jacqueline is zoals altijd ietwat verlaat, maar verschijnt dan toch nog. 

In het verpleegtehuis zijn ze nog niet voorbereid op de vroege komst van de nieuwe bewoonster, er wordt ijlings een bed opgemaakt en men gaat haastig op zoek naar verse kussens.
Een vrouw met een vogelnekje went haar steven en struist op Murk af. Zij stelt zich voor als de coördinatrice van de afdeling psychische geriatrie en begint Murk direct met allerlei informatie en vragen te bestoken.
Het gaat Murk allemaal een beetje te snel. De dagen van hectiek en alle nachten dat het slaapgebrek de overhand nam, eisen nu hun tol. Het kost hem moeite al zijn gedachten op een rijtje te houden.
Gelukkig verschijnt Jacqueline al snel ten tonele. Zij voert het bewind over ma Hemelsoet en dus mag zij alle formulieren, die de afdelingscheffin voor Murk heeft uitgespreid, invullen.
Er komen constant allerlei mensen de kamer van moeder binnen, verscheidene verpleegkundigen, een voedingsdeskundige en een arts die de medische staat van moeder komt opnemen.
Murk wil weg van alle drukte, naar buiten voor een sigaret, een beetje frisse lucht en om even rustig na te kunnen denken.
Dat blijkt nog niet zo eenvoudig. Hij is gelijk met ma en de ambulancebroeders binnengekomen en weet niet dat er een code moet worden ingetikt vooraleer er van de lift gebruik gemaakt kan worden en moet onverrichter zake naar de kamer terugkeren.
Gelukkig heeft men Jacqueline bij binnenkomst in het EDD wel over deze maatregel, die moet voorkomen dat demente bewoners zoekraken, ingelicht en kan zij broerlief de vier cijfers geven die hij nodig heeft om de werkelijkheid voor een paar minuten te kunnen ontvluchten.

Jacqueline is nog steeds druk met de formulieren bezig als Murk in de kamer van ma Hemelsoet terugkeert. Haar noeste arbeid wordt telkens onderbroken door nog meer mensen die nog meer informatie komen brengen en halen.
En daarnaast brengt moeder haar ook steeds uit haar concentratie. Ma zit ook met veel vragen, maar begrijpt de antwoorden niet. Ze wil haar plas kwijt, maar weet niet hoe en waar dat kan.
Er komen twee zusters met een draaglift om moeder uit haar bed te hijsen. Er wordt naarstig naar een postoel gezocht.
De schijn van een privésfeer wordt hier opgehouden. Jacqueline en Murk worden naar de gang gebonjourd, opdat ma Hemelsoet haar blaas in alle beslotenheid kan legen.
Achter de gesloten deur klinken kreten van pijn, klaarblijkelijk wordt de gewonde arm van moeder te weinig ontzien door de verpleegsters.

Een uur later. Jacqueline en Murk willen even naar buiten. Maar dat blijkt niet meer mogelijk te zijn. Er heerst inmiddels een gedeeltelijke quarantaine op de afdeling, in verband met een uitbraak van het Noro-virus.
Degenen die naar buiten gaan, mogen de eerste tijd niet meer terug naar binnen. Jacqueline en Murk kunnen pas weg nadat het laatste formulier gelezen, ingevuld en getekend is.
 Het Norovirus is een groep van virussen die vaak in ziekenhuizen en verpleeginrichtingen voorkomt, het is een belangrijke verwekker van diarree en zeer besmettelijk.
Er wordt geschat dat wereldwijd 50% van alle acute episoden van gastro-enteritis, ook wel buikgriep genoemd, door deze virussen wordt veroorzaakt.
De symptomen van deze virussen zijn misselijkheid, omdat er daarbij soms ook heftig wordt overgegeven, spreekt men wel van projectielbraken. En dat gaat vaak gepaard met hoofdpijn én diarree én maagkrampen én spierpijn én milde koorts.
De opsomming van bovenstaande verschijnselen is al voldoende om mensen met een minder sterke maag alle kenmerken die bij een uitbraak horen te laten vertonen en daarboven hangt er in de gangen van de verpleegafdeling ook nog een penetrante stank, omdat het aroma van desinfecterende middelen de strijd tegen de geur van incontinentieluiers dik aan het verliezen is.
Murk heeft naast het feit dat hij bijna niet geslapen heeft ook amper iets gegeten en bedenkt dat dit laatste op dit moment zeker als voordeel mag worden genoteerd.
Hij heeft pijn in zijn rug en schouders van de vele malen dat hij moeder heeft moeten tillen en de onderhuidse spanning die zich ten gevolge van haar lijden bij hem heeft opgehoopt.

Eindelijk mogen Jacqueline en Murk de verpleeginrichting verlaten.
Door de gang schuifelen, huppelen en dweilen patiënten die als spelers in een seniorenversie van one flew over the coocooks nest niet zouden hebben misstaan.
De lift gaat eerst tot twee keer toe naar de topvloer voordat ze de code daar nogmaals in hebben kunnen drukken.
Op de bovenste etage worden de ergste gevallen van dementia gehuisvest. Elke keer dat de deur zich hier opent, grijnst een patiënt, die de code heeft weten te kraken en zich vermaakt met het voortdurend oproepen van de lift, hen aan.
Broer en zus Hemelsoet bereiken ten langen leste de begane grond en lopen naar buiten. Murk heeft het gevoel dat hij ontsnapt is uit een psychiatrische hel van Dante en voelt zich schuldig dat ze moeder daar achter hebben moeten laten, maar weet dat zij daar, met artsen en verpleging onder handbereik, beter verzorgd kan worden dan thuis.
De coördinatrice heeft hen vertelt dat de patiënten altijd weg kunnen en nergens toe gedwongen worden, maar daar heeft iemand die niet meer weet hoe of wie of waarheen of wat zij nog zou willen iets aan.
Murk kan zich nergens op concentreren, kleine dingen die hij automatisch uitvoert zijn meteen vergeten en hij weet nauwelijks meer welke gebeurtenis op welke dag heeft plaatsgevonden.
De roes die hij nu ervaart, zal het gevolg van slaapgebrek en de emotionele achtbaan van de laatste weken zijn. Het voelt alsof hij door de psychische aandoeningen van de bewoners van de geriatrische instelling met verblijf is geïnfecteerd.
De opluchting dat hij het verzorgingsgesticht heeft kunnen verlaten, veroorzaakt een merkwaardige stemming. Zijn brein vormt nieuwe woorden voor een lied van een meidengroep die aan het eind van de jaren 70 furore maakte. Op de wijs van U O Me (Theme from Waldolala) zingt hij zacht Well you’re welcome to Haldolia, very welcome in Haldolia,
Jacqueline zinggiechelt mee. Humor verzacht leed.

Thuisgekomen kunnen er praktische zaken worden aangepakt. Er zijn kleren van moeder om uit te zoeken en te wassen en er moeten telefonische afspraken worden gemaakt om de hulpmiddelen, die aan haar zijn verstrekt, te retourneren.
En dan vertrekt Jacqueline weer naar haar eigen huis en gezin en gaat Murk verder met zijn leven.
Een nieuwe fase, een leven van een alleenstaande man van middelbare leeftijd. Zonder moeder.

 








Meer fragmenten uit Seizoensgebonden vindt u hier

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen